خداوند به محمد (ص) فرمود:
" محمد بیش از حد برای نجات مردم خودت را رنج مده. اگر می خواستیم ، خود این کار را می کردیم."

خداوند به محمد تذکر می دهد ؛

بزرگ ترین منبع انرژی ، که قابل دسترس نیز می باشد ؛

در مقالۀ قبل ، دو راه برای استفاده و بهره جستن از نیروی جنسی ، عنوان شد.

که در این مقاله نیز ، دنباله اش را می خوانیم :

انسان در طول زندگی اش ، همواره به دنبال راه هایی بوده است ؛

که بتواند ؛

انرژی را ، افزایش دهد.

در نتیجه ذخیرۀ آن نیز ، اهمیت زیادی یافت.

روزگاری انسان ، تنها و سرمازده ، در وحشت جانفزایی که از گرسنگی و ترس ، نشات می گرفت ؛

زندگی می کرد.

آرزوی او ، داشتن انرژی بود.

به هر میزانی که ، طلب کند.

تا آن چه را بخواهد ؛

بتواند ؛

به دست بیاورد.

انسان کشاورزی را ، یاد گرفت.

سپس آن قدر ، محصول به دست آورد ؛

که به فکر ذخیره و انبارکردن آن ها ، برای روز مبادایش ، افتاد.

خواسته های ما ، تمام شدنی نیست.

زیرا دنیای عجیب و بی انتهایی که ، در آن زندگی می کنیم ؛

همواره تحول پذیر است.

پایان ندارد.

زایش پی در پی ، بی نهایت امکانات ذهنی و جسمی ، شرارۀ خواهش را شعله ور می سازد.

امروزه در ساخت سدها ، گرفتن انرژی از رودی خروشان ، مد نظر است.

سدی بر رودخانه ، برای تولید و دریافت انرژی ، یک فکر بی ریشه نیست.

بشر همواره ، با شناخت محیط و طبیعت اطرافش ، از آن درس گرفته است.

بدن انسان ، برای روح ، سدی ست ؛

که یک باره ، انرژی اش را آزاد نسازد.

هوشی در انسان وجود دارد ؛

که به طور ناخودآگاه ، از روح و جسم او  ، یک سیستم پیچیده و مستقل ساخته است.

برای انسان نادان ، بدن زندان روح است.

اما برای طبیعتی که این ترکیب را به وجود آورده است ؛

یک سیاست و روش بهره برداری از انرژِی ست.

اندیشه و ماهیتی در ما زندگی می کند ؛

که از این ماهیت های دوگانه ، در انسان  ، اتحادی در جهت رسیدن به تمامی خواسته های ممکن اش ، به وجود آورده است.

او تمامی ماهیت ها را ، به خوبی می شناسد.

 بنابراین به نحو احسن از آن ها ، استفاده می کند.

او موجودی ست ؛

که هر چه را بخواهد ؛

می تواند!

یکی از مجراهایی که ، این انرژی را ، کنترل شده و با فشار ، بیرون می دهد ؛

تا از آن بهره جوید ؛

مجرای جنسی ست.

همان گونه که انسان ، سدها را بر آب ها ساخته است ؛

طبیعت نیز ، سدی در برابر این انرژی قرار داده است.

بدن مانع از این ست ؛

که انرژی به طور ناگهانی ، آزاد گردد.

روح بدون بدن ، نمی تواند ؛

از انرژی خود ، بهره برداری کند.

هدایت انرژی ، به سوی برآورده سازی خواسته ها ، تنها با وجود بدن صورت می گیرد.

همان گونه که در آینه ها می بینیم.

آینه می تواند ؛

نور را منعکس کرده و بر موضوعی خاص ، متمرکز سازد.

آینه های مقعر می توانند ؛

 نور را در مرکز و کانون خویش ، متمرکز ساخته و ذخیره نمایند.

اگر در مرکز یک کره باشی ؛

و نوری را از درون مرکز آن ، به سطح داخلی کره بتابانی ؛

هر شعاع نور ، روی خودش برمی گردد ؛

و دوباره به مرکز ، تابیده می شود.

 بنابراین ، نور در مرکز ، متمرکز می گردد.

اما با عمل انعکاس مداوم و بی پایانی که وجود دارد ؛

این نیرو ، هر چند ناچیز ، به بی نهایت انرژی مبدل خواهد شد.

به نظر می رسد ؛

که این ذرۀ نور ، با این که ، نهایت دارد ؛

و این نهایت ، عددی بسیار کوچک و فرضی می باشد ؛

بی نهایت را ، به تماشا می گذارد!

حضور انرژی یا روح ، در مرکز وجود بشر ، با استفاده از  محدودۀ بدن ، می تواند ؛

به بی نهایت انرژی مبدل شود.  

بعد از انرژی بقاء  ، که در تمامی موجودات زنده وجود دارد ؛

انرژی جنسی ، قدرتمند ترین ، انرژی هاست.

یکی از دلایلی که انرژی جنسی ، تا این حد در انسان ها قوی است ،

نداشتن انرژی ، برای ارتباط با سطوح عالی تر آنست.

این سطوح در اکثر انسان ها ، فعال نیستند.

وقتی که فرد به بلوغ می رسد ؛

یعنی :

انرژی جنسی ، در او پدیدار می گردد ؛

در واقع برای اولین بار ،انرژی درونی اش ، تجزیه شده و به دو شکل کاملاً متفاوت و مجزا ، از بدنش خارج می شود .

انرژِی ، دو قطبی شده و مانند یک ذرۀ باردار ، در یک میدان مغناطیسی یا الکتریکی ، عمل می نماید.

بینش وی تغییر می کند.

تحت تاثیر دو دیدگاه ، به طور جداگانه ، قرار می گیرد.

 دیدگاه و ارتباط او با اطرافش ، نسبی شده و حول یکی از دو محور ، می چرخد.

انسان در کودکی ، انرژی بقاء و حفظ آن را درک می کند.

اما وقتی که به سطح انرژی بیشتری رسید ؛

و سطح برتری از انرژی ، در وی فعال گردید ؛

از کانال دوم انرژی ، آگاهی می یابد.

کانالی که ، او را به دو قطب مخالف ، تجزیه کرده است ؛

تا بهره برداری از انرژی را ، شروع نماید.

به همین دلیل ، شعور در حیوانات ، از گیاهان و در آنان نیز ، از معدن ، بیشتر است.

وقتی که بهره برداری از انرژی ، شروع می شود ؛

به میزان عقل و نوع خواستۀ فرد ، مورد استفاده واقع می گردد.

اگر خواستید ؛

برای درک و دانش  ، هنر  ، استقلال فردی یا آزادی ابدی ، از آن بهره جویید .

و اگر تمایل داشتید ؛

برای لذت های بسیار کوچک ، آن را هدر دهید.

با توجه به این که آزادی ، انسان را خودکفا و پادشاه وجود خویشتن می نماید ؛

و از او اسکندری فاتح می سازد ؛

می توانید ؛

تصمیم بگیرید ؛

که آن را صرف ، چه کاری نمایید!