ذهن چیست؟

اگر خاطرات من،هویت من و تمام چیزهای اکتسابی و انضمامی ام رو ازم بگیرن،

 ایا چیزی که از من باقی می مونه،ذهن من است؟

ایا تعبیراین شعر که
 

              ای برادر تو همه اندیشه ای
                                      

                                                   مابقی استخوان و ریشه ای

همین است که واقعیت وجودی من ذهن من است؟

به قول دکارت:

                                      می اندیشم،پس هستم؟

پس فرق "حضور" با "ذهن" چیست؟

باسلام

دوست گرامی

تاپیکی دربارۀ این موضوع ، قبلاً ایجاد شده است.

مانند نیروهای جنسی.

اگر اشکالی ندارد ؛ 

سعی می کنم ؛

آن ها را پیدا کرده ، تا در ادامۀ آنان ، بحث نماییم.

هم چنین ، مجبور به تکرار مطالب ، نگردیم.

با این وجود ، اگر تمایل به همین تاپیک دارید ؛

آن مطالب را ، کپی پیست می نمایم. 

باسپاس

اگر خاطرات من،هویت من و تمام چیزهای اکتسابی و انضمامی ام رو ازم بگیرن،

ایا چیزی که از من باقی می مونه،ذهن من است؟
ایا تعبیراین شعر که
 

              ای برادر تو همه اندیشه ای
                                      

                                                   مابقی استخوان و ریشه ای

 همین است که واقعیت وجودی من ذهن من است؟

 به قول دکارت:

                                      می اندیشم،پس هستم؟

 

باسلام

برشما دوست گرامی

اگر تمامی متعلقات وجودی شما را ، از شما بگیرند ؛

حتی درک از وجودتان را ، از شما بگیرند ؛

تنها ، حضور باقی خواهد ماند.

نه ذهن!

زیرا ذهن ، خود یک ماهیت است.

جسم ، عاطفه ، حافظه و استدلال ، ... اشکال متفاوتی از ، ذهن هستند.

سخن دکارت ، در سطح خاصی عمل می کند.

و باید به تمامی سخنانش ، با شناخت ویژه ای از وی ، نگاه کرد.

و چون این شناخت را ندارم ؛

در مورد بیانات ایشان ، چیزی نمی گویم.

اما حقیقت ما ، به شکلی ، همان اندیشه است.

نه آن اندیشه ای که ، دکارت یا دیگران می گویند!

اندیشه ای واحد ، که در حال اندیشیدن نیز ، نیست!

"حضور" ، تنها چیز واقعی ست ؛

که وجود دارد.

هرگاه ذهن ، خاموش است ؛

هرگاه ذهن ، خوابیده است ؛

یا به نوعی ، مرده است ؛

یا از کار ، افتاده است ؛

"حضور" نامیده می شود.

اما ذهن فعال ، خود ذهن ، نامیده می شود.

در عین حال ، ذهن نیز ، تشکیل شده از یک میدان است.

میدانی که ، دارای دو قطب است ؛

و زایندۀ انرژی ست.

حضور یا ذهن خاموش ، وجود دارد.

بدون خلقتی یا اندیشه ای.

نه خالقی و نه مخلوقی.

اما به محض یک اشارۀ هر چند ناچیز و مجازی ، این حضور ، به یک ذهن روشن شده ، مبدل می گردد!

به نوعی می توان گفت:

حضور ، وارد ذهن می شود.

یعنی:

وارد وضعیت جدیدی می شود.

در وضعیتی که ، آگاه بر خویشتن است.

زیرا اگر اشاره ای کوچک و حتی موهومی ، به وجودی بشود ؛

این اشاره ، در حضور انجام می گیرد ؛

بنابراین ، حضور ، از خواب بیدار می شود.

یعنی:

از دنیای "حضور مطلق" ، پا به دنیای "وجود و هستی" می گذارد.

از برخورد حضور مطلق ، با این وجود ، دوگانگی پدید می آید.

و ضد آن وجود ، در حضورمطلق ، شکل می گیرد.

آن گاه ، دو قطب پیدا می شود.

و چراغ ذهن ، روشن می گردد.

سلام

به نظر می رسه ذهن، یه محیط بسیار مستعد و آماده برای اندیشه باشه.

همانطور که یک ظرف کشت نیز محیطی مناسب برای رشد و تکثیر باکتری هست.

درواقع قوانینی ریشه ای در ذهن حاکم هستن که بر اساس اونها هر اندیشه ای می تونه در ذهن به سرعت تجلی پیدا کنه.

اصلی ترین این قوانین اصل تضاد هست.

در حقیقت حضور متضادهاست که ذهن رو فعال می کنه. اندیشه هم دقیقا چنین ویژگی داره.

تمام اندیشه های ما از تضاد و تقابل شکل می گیرن.

به هر چیز که فکر کنیم، برای اونکه بتونیم اون رو تجسم یا درک کنیم باید به نقطۀ متقابل اون هم فکر کنیم.

به همین ترتیب هست که با حضور اندیشه، ذهن فعال می شه و از اونجای که بسیار مستعد هست، به سرعت اندیشۀ خام اولیه رو شکل می ده و عملا اون رو از چنگ صاحب اندیشه خارج می کنه.

این محیط خیلی به درد بخوره به شرطی که یاد بگیریم بهش اجازه ندیم اندیشه هامون رو از چنگمون در بیاره.

باسلام

بردوستان گرامی

ذهن یک میدان است.

میدانی که ، از دو قطب تشکیل شده است.

از هر اندیشه یا ماهیتی ، اگر ضد و نقیض اش را بسازیم ؛

این دو نقیض ، می توانند ؛

با یک دیگر ، یک میدان تشکیل دهند.

به عنوان مثال:

زن با مرد ، یک میدان می سازد ؛

و فاعل با مفعول.

تاریک با روشن.

مثبت با منفی .

زنده با غیرزنده.

خدا با بنده.

......

هر دو چیزی!

تنها باید مخالف و متضاد یک دیگر باشند.

و تمامی این میدان ها ، یک نوع و یک سطح ، از ذهن هستند.

در نتیجه می توانند ؛

انرژی تولید کنند ؛

و زایندگی داشته باشند.

مرد و زن ، با تولد یک فرزند ، می توانند ؛

زایندگی داشته باشند.

چون فاعل و مفعول هم هستند ؛

در این وجه هم ، یک میدان تشکیل داده و زایندگی دارند.

سایر موجودات نیز ، همین طور.

اما در انسان ، میدان های ذهنی ، بسیار زیادند.

که مجموع این میدان های ذهنی ، به تشکیل یک ذهن بزرگ تر و برتر ، می انجامد.

باسلام

بردوستان گرامی

قبلاً مقاله ای داشته ام ؛

با نام:

ذهن ، خالقی که ، باید شناخته شود.

اکنون ، لینک آن را ، در این جا قرار می دهم.

تا در صورت تمایل ، به آن نگاهی بیاندازید.

مطالبی که نوشته ام ؛

پراکنده اند.

سعی دارم ؛

آن ها را برای شما ، جمع آوری کرده ، در این جا بنویسم ؛

یا لینک اش را ، بگذارم.

http://www.kheradmand.com/forum/topic.asp?TOPIC_ID=1154